De hartverscheurende gedachte dat het ook mijn kinderen kan overkomen.

Een helmpje en een kinderfiets onder het voorwiel van een lichte vrachtwagen. Het kind anderhalve meter achter dat wiel. Luid geschreeuw van de moeder. Ik voelde mijn hart breken van machteloosheid toen ik vanmorgen het kruispunt van de Kroonstraat op fietste. Het onmiddellijke besef dat er niets meer te redden viel.

Een vijftiental mensen stond rond de vrachtwagen, aan de grond genageld, met beide handen voor de mond. Twee vrouwen probeerden de moeder van het aangereden kind weg te houden. Dat lukte niet goed. Ik zette mijn fiets tegen een boom, liep naar de moeder en ging voor haar staan. Met mijn handen nam ik haar schouders vast en probeerde haar in bedwang te houden. Ze schopte, sloeg, krijste, trok aan haar haren, liet zich op de grond vallen. “My baby. My baby.”

Eerst kwam de ziekenwagen toe, dan de MUG, dan de brandweer. Erg snel na elkaar. Het kind werd in de ziekenwagen gelegd. Dokters reanimeerden het jongetje van vijf. We konden de moeder niet meer langer houden. Ze liep naar de ambulance om daar hulpeloos in tranen uit te barsten. Twee brandweermannen ontfermden zich over haar. Ik nam mijn fiets en reed opnieuw naar huis. Later las ik in de krant dat het jongetje overleden was.

Vandaag stond de tijd de hele dag stil. Ik dacht aan het kind, de moeder, de andere kinderen van het gezin. Aan de vader. Ze reden gewoon met de fiets naar school, zoals ik ook elke dag doe met mijn twee kinderen. Helmpje op. Fluovestje aan. Stoppen aan het kruispunt. De gedachte dat het net zo goed mijn kinderen kan overkomen is hartverscheurend. Niemand zou dit mogen meemaken.

Ik weet niet wie je was, jongen, maar ik ga nog heel vaak aan jou denken.

 

Oorsmeer – Courtney Barnet

Ge gaat wild tekeer, Courtney, op uw eerste langspeler. Om van de eerste single van de plaat nog maar te zwijgen. Die voelt aan als een smak in mijn gezicht. En goh, wat houd ik van smakken in mijn gezicht.

Courtney Barnet. Wild dier. Vertel mij uw verhaaltjes, allemaal.

Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit. Te koop in de betere platenzaak.

Boyhood – het kippenvelmoment

Vanmiddag Boyhood gezien in Cartoons. Doe dat ook ne keer. Alles wat ze over de film zeggen is waar. Een handvol sterren.

Persoonlijk hoogtepunt: het ritje in de auto waarin de vader aan zijn zoon een muziekske laat horen. Rillingen, kippenvel, zucht. Tweedy, waarom doet ge dat toch altijd met mij?

 

Gregory, Dobie en Ramsey: The ‘In’ Crowdkerels

All time favorite muziekske: The ‘In’ Crowd van Ramsey Lewis Trio.

https://www.youtube.com/watch?v=nf3ApdvfTwI

Klinkt als een heerlijke kroegavond met iets teveel pintjes, schone vrouwen, danspogingen en filtersigaretten. Ja, ik word daar lichtjes wild van.

En kijkt nu eens, Gregory Porter heeft ook een videoclip gemaakt van The ‘In’ Crowd. Zin in pintjes bier krijg ik er niet van, maar ’t is wel een schone versie.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, hieronder zie je de originele versie van Dobie Gray. Met vakbekwame gitaristen. Spijtig dat de Amerikanen vroeger niet aan het Eurovisiesongfestival mochten meedoen. Anders zouden ze vast en zeker gewonnen zijn.

Oorsmeer – Daniel Romano

Country doet me niks. Geen hol. Het raakt me niet. Ik word er niet vrolijk van. Het doet me denken aan duffe polyvalente zalen vol linedancers. Tot eergisteren.

Eergisteren speelde immers Daniel Romano in Trix. De zaal was grotendeels gevuld met 40-plussers, maar per toeval was ik er ook. En jongens toch. Wat een strakke set! Wat een muzikant! Wat een energie! Wat een coole band! Wat een sfeer! Wat een gitaar! Wat een sound! Wat een ellende! En hmmm, die Sad Machine.

Daniel Romano – onthoud die naam. Een oude twintiger die zingt over de pijn van het leven. Zelfuitgeroepen King of Mosey. Volledig in jeans. Geflankeerd door zingende zusjes. En een Gretsch die bengelt aan een zelfgegraveerde lederen gitaarstrap. Toegegeven, bij Daniel Romano is ook het strikje rond de verpakking van tel. Maar marketing of niet, ik geloofde elke noot en elk woord.

Daniel Romano speelt op 11 oktober in N9 in Eeklo. Gaan!