’t leven

Deel twee

Deel twee. Van alles ongeveer.

Vroeger had ik een blog, samen met mijn vrouw die nu mijn vrouw niet meer is – of toch bijna niet meer. Mensen toch, ge zoudt eens moeten weten wat ik het voorbije jaar allemaal meegemaakt heb. Daar kunt ge wel een aantal blogs mee vullen. Om van scenario’s van Thuis nog maar te zwijgen.

Ik heb er niks over geschreven en dat zal zo blijven. ‘t Is al triestig genoeg allemaal.

Weet ge waarom ik hier opnieuw zit te tikken? Vorige week gingen we naar Plopsaland Indoor in Hasselt. Mijn eigen Kabouters, mijn bijna-ex-vrouw en ik. Er waren van die brandweerauto’s met een waterspuit achterop. Je moet dan geschilderde vlammen natspuiten in de hoop dat ze uitdoven – wat overigens niet (of zelden) gebeurt.

De meeste kinderen nemen samen met hun papa plaats op de brandweerwagen en spuiten vervolgens liters water in het rond. Ik en mijn dochter dus ook. Kei tof. Gek genoeg stond op één brandweerauto een papa zònder kindje, eenzaam maar kordaat te spuiten. Drie volle minuten lang. Zonder enige schroom. En toen dacht ik: dat wil ik onthouden.

Misschien is het niet de beste reden om opnieuw te beginnen schrijven. Misschien ook wel.