07 mei

Verhalen van de wijk, mijne Seefhoek.

Ziet! Tatiana loopt door mijne Seefhoek op TV. Meer zelfs, ze start in mijn voortuin: op ’t Schoolplak. Het plein dat op papier niet eens echt bestaat. Tourist Lemc, daarentegen, die bestaat wel echt. En ik ben daar blij om. Heel blij.

Onbekend is onbemind, en daar willen we Vlaanderen Vakantieland-gewijs iets aan doen: leer de Seefhoek kennen van Tourist Lemc!

Posted by Café Corsari on maandag 4 mei 2015

(Als de video moeilijk doet: alhier een rechtstreeks linkske naar de FB pagina van Café Corsari)

Mijn kinders groeien op in dieje Seefhoek. In die multiculturele school, in die straten en op die pleinen. Omringd door armoede, onverstaanbare talen en vreemde culturen. En terwijl misschien heel wat mensen zich afvragen of dat wel een goed idee is, of die kinders dan niets tekortkomen, of ik ze dan geen kansen ontneem, besluipt mij zelden die twijfel. De vrienden van mijn kinderen heten Meryem, Koutar, Roos, Younes, Abdul Malik, Kwint, Max, Insaf, Mira. Ze maken geen onderscheid en vellen geen oordeel. Dat is wat ze hier leren.

Tourist Lemc groeide ook hier op. Erkent de problemen en de zwaktes, maar is vooral ook trots op de sterktes van de Seefhoek. Zoals het hoort. Ge merkt, ik ben fan. Zowel van hem als van de wijk.

Soundtrack: Verhalen van de wijk – Tourist Lemc

18 mrt

Oorsmeer – Courtney Barnet

Ge gaat wild tekeer, Courtney, op uw eerste langspeler. Om van de eerste single van de plaat nog maar te zwijgen. Die voelt aan als een smak in mijn gezicht. En goh, wat houd ik van smakken in mijn gezicht.

Courtney Barnet. Wild dier. Vertel mij uw verhaaltjes, allemaal.

Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit. Te koop in de betere platenzaak.

21 sep

Boyhood – het kippenvelmoment

Vanmiddag Boyhood gezien in Cartoons. Doe dat ook ne keer. Alles wat ze over de film zeggen is waar. Een handvol sterren.

Persoonlijk hoogtepunt: het ritje in de auto waarin de vader aan zijn zoon een muziekske laat horen. Rillingen, kippenvel, zucht. Tweedy, waarom doet ge dat toch altijd met mij?

 

20 sep

Gregory, Dobie en Ramsey: The ‘In’ Crowdkerels

All time favorite muziekske: The ‘In’ Crowd van Ramsey Lewis Trio.

https://www.youtube.com/watch?v=nf3ApdvfTwI

Klinkt als een heerlijke kroegavond met iets teveel pintjes, schone vrouwen, danspogingen en filtersigaretten. Ja, ik word daar lichtjes wild van.

En kijkt nu eens, Gregory Porter heeft ook een videoclip gemaakt van The ‘In’ Crowd. Zin in pintjes bier krijg ik er niet van, maar ’t is wel een schone versie.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, hieronder zie je de originele versie van Dobie Gray. Met vakbekwame gitaristen. Spijtig dat de Amerikanen vroeger niet aan het Eurovisiesongfestival mochten meedoen. Anders zouden ze vast en zeker gewonnen zijn.

12 sep

Oorsmeer – Daniel Romano

Country doet me niks. Geen hol. Het raakt me niet. Ik word er niet vrolijk van. Het doet me denken aan duffe polyvalente zalen vol linedancers. Tot eergisteren.

Eergisteren speelde immers Daniel Romano in Trix. De zaal was grotendeels gevuld met 40-plussers, maar per toeval was ik er ook. En jongens toch. Wat een strakke set! Wat een muzikant! Wat een energie! Wat een coole band! Wat een sfeer! Wat een gitaar! Wat een sound! Wat een ellende! En hmmm, die Sad Machine.

Daniel Romano – onthoud die naam. Een oude twintiger die zingt over de pijn van het leven. Zelfuitgeroepen King of Mosey. Volledig in jeans. Geflankeerd door zingende zusjes. En een Gretsch die bengelt aan een zelfgegraveerde lederen gitaarstrap. Toegegeven, bij Daniel Romano is ook het strikje rond de verpakking van tel. Maar marketing of niet, ik geloofde elke noot en elk woord.

Daniel Romano speelt op 11 oktober in N9 in Eeklo. Gaan!